Δεν είναι η ταχύτητα με την οποία ταξιδεύει η πληροφορία το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας. Με αυτήν έχουμε ευθυγραμμιστεί. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι πίσω από κάθε είδηση, ανάρτηση ή διαδικτυακή αλληλεπίδραση βρίσκονται άνθρωποι. Επομένως το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτό που συμβαίνει μέσα μας και την ευθύνη να κανονικοποιούμε μια συνθήκη που μας επιβάλλει την αναζήτηση ενόχων, την καταδίκη και την ανθρωποφαγία την έχουμε εμείς.
Αυτό το «κυνήγι μαγισσών» οδηγεί, σχεδόν νομοτελειακά, στην αναζήτηση εργαλείων και μέσων που θα ενισχύσουν, κατασκευάζοντας ή διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, αυτό που έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε. Ότι όλα είναι χαλασμένα, όλα είναι διεφθαρμένα και ότι για να ξεχωρίσουμε πρέπει να καταστρέψουμε την υπόληψη του άλλου.
Δεν θα αναφερθώ σε παραδείγματα. Ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει, διαβάζοντας τα παραπάνω, κάποιο περιστατικό της επικαιρότητας. Ούτε θα σταθώ σε αυτό που γνωρίζουμε, ότι η τεχνητή νοημοσύνη διευκολύνει αυτήν τη διαδικασία.
Το επικίνδυνο είναι ο χώρος που αφήνουμε σε όλα αυτά. Γιατί όταν το κακό γίνεται με την ανοχή μας, η διόρθωση έρχεται αργότερα. Η εντύπωση έχει δημιουργηθεί, οι προσωπικές επιθέσεις έχουν κάνει τη δουλειά τους και αυτό που απομένει είναι να ευχόμαστε ο άνθρωπος στο στόχαστρο να έχει την αντοχή να αντέξει. Και αν δεν την έχει, τη συνέχεια την ξέρουμε.
Η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως το πολιτικό σύστημα. Ως αποδέκτη και διαχειριστή αυτών των φαινομένων, αλλά και ως μέρος ενός χώρου που με τον δημόσιο λόγο και τις πρακτικές του είναι στην πρώτη γραμμή τού τι θα μας κάνει να πιστέψουμε ή να μισήσουμε.
Ζούμε σε δύσκολες εποχές. Κρίσεις, ακρίβεια, ανασφάλεια και μια καθημερινότητα που για πολλούς γίνεται πιο πιεστική. Μπροστά στην πίεση υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας είναι να σκύψεις στα προβλήματα, να κρίνεις με επιχειρήματα τα λάθη και να προσπαθείς να βελτιώσεις τη ζωή όσων εκπροσωπείς. Με τον άλλον, επιλέγεις να επενδύσεις στη δυσκολία τους, να μετατρέψεις την αγανάκτηση σε εργαλείο και να απαξιώσεις τα πάντα, αρνούμενος ακόμη και ό,τι λειτουργεί.
Η πρώτη επιλογή απαιτεί αξιοπιστία και ευθύνη. Τη δεύτερη τη βλέπουμε, δυστυχώς, ως εύκολη πρακτική για μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης.
Το πρόβλημα το αναγνωρίζουμε. Την ευθύνη του πολιτικού συστήματος την αναγνωρίζουμε. Αρκεί; Όσοι θέλουμε να μη γίνει αυτή η συνθήκη κανονικότητα -γιατί κάποιοι, δυστυχώς, επιλέγουν συνειδητά να τη συντηρούν- έχουμε έναν κανόνα: καμία ανοχή. Ούτε σε εκείνον που επιτίθεται προσωπικά, ούτε σε εκείνον που δημοσιεύει χωρίς να ελέγξει, ούτε σε εκείνον που αναπαράγει χωρίς να διαβάσει. Κανείς μας δεν βρίσκεται έξω από αυτήν τη συνθήκη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε ανήμποροι απέναντί της. Ο καθένας μας επιλέγει πώς θα σταθεί.
Και για τη δική μας γενιά, αυτή είναι μία από τις σημαντικές ευθύνες. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε μεταξύ μας. Χρειάζεται να θυμηθούμε τι σημαίνει πολιτική αντιπαράθεση, να συναποφασίσουμε ότι δεν θα κληρονομήσουμε έναν διάλογο βασισμένο σε θυμό, την παραπληροφόρηση και την ανθρωποφαγία, αλλά θα διεκδικήσουμε έναν διάλογο που μπορεί να είναι σκληρός, αλλά χωρίς να παύει να είναι ανθρώπινος.
Η κυρία Γιασκουλίδη έχει MSc στις Πολιτικές Επιστήμες και είναι διευθύντρια Γραφείου Τύπου και Ενημέρωσης ΟΝΝΕΔ
Εφημερίδα Απογευματινή
