Οι δημοκρατίες αποτελούν το πολίτευμα το οποίο επιτρέπει στον καθένα να έχει τη δική του άποψη, να την υποστηρίζει, να την προωθεί, όπως και το να διεκδικεί τα δικαιώματά του, αρκεί να μην παραβιάζει τα δικαιώματα των άλλων. Αυτά στις κανονικές δημοκρατίες, διότι η ελληνική, παρά την πολυετή διάρκειά της είναι λίγο ιδιόρρυθμη. Και εννοούμε περισσότερο φιλελεύθερη από οποιαδήποτε άλλη, καθώς διαμορφώνεται όχι μόνο από τους θεσμούς που τη διέπουν. Αλλά και από έναν λαό, που όπως έχουμε ξαναπεί δεν αναγνωρίζει τις απορρέουσες από τους κανόνες της δημοκρατίας υποχρεώσεις, αλλά και από κυβερνήσεις που είναι επιφυλακτικές (για την ακρίβεια φοβικές) στο να επιβάλλουν την τήρηση των υποχρεώσεων αυτών στους υπόχρεους. Αλλά αυτές είναι συνθήκες τις οποίες έχουμε συνηθίσει.
Στα πλεονεκτήματα της δημοκρατίας, έτσι όπως τα προσδιορίσαμε πιο πάνω, είναι και να λέει ο καθένας ό,τι θέλει. Ένα πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η απειλή που εκτόξευσε ο διαχρονικός πρόεδρος των ταξιτζήδων, ο γνωστός Θύμιος Λυμπερόπουλος, τον οποίον πολλοί παρομοιάζουν ως την αρσενική εκδοχή της κυρίας Καρυστιανού στον συμπαθή χώρο της «κίτρινης φυλής». Και η απειλή του είναι ότι οι ταξιτζήδες θα κάνουν τα ταξί εκλογικά κέντρα κατά της κυβέρνησης!
Κατ΄ αρχάς φανταζόμαστε, με όση φαντασία μας επιτρέπουν οι απειλές του κυρ Θύμιου, ότι προσερχόμενοι στα… κίτρινα εκλογικά κέντρα δεν θα βρίσκουμε ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας. Κάτι βεβαίως που απαγορεύεται εκ του νόμου, αλλά επίσης γνωστόν είναι ότι ο κυρ Θύμιος έχει τους δικούς του που εννοεί μάλιστα να τους επιβάλει.
Ας επιχειρήσουμε μία διασταλτική ερμηνεία της στάσης του κ. Λυμπερόπουλου, που από τότε που είναι ο αρχισυνδικαλιστής των ταξιτζήδων πολιτεύεται υπέρ εκείνων που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της συγκεκριμένης επαγγελματικής τάξης. Τα δικά μας συμφέροντα προέχουν και όλοι οι άλλοι (συμπεριλαμβανομένης και της χώρας) να πάνε να… Αυτή η στάση είναι στη χώρα μας πλειοψηφική και ιδιαίτερα διευρυμένη. Και πώς αλλιώς να ήταν αφού και στον πρόλογο έχουμε πει ότι έχουμε μόνο δικαιώματα. Και υπ΄ αυτήν την έννοια κάθε δυσαρεστημένη επαγγελματική τάξη θα μπορούσε να κάνει εκλογικό κέντρο τα γραφεία της. Οι γιατροί τα νοσοκομεία. Οι ηλεκτρολόγοι τα ηλεκτρολογεία τους. Οι ντελιβεράδες τα μηχανάκια τους. Οι μηχανικοί τις οικοδομές. Χώρια που για να μη γίνεται αλαλούμ, και δεδομένου ότι όλοι οι παραπάνω διαθέτουν όχημα, θα μπορούσε να αποτελεί το ΙΧ. τους εκλογικό κέντρο!
Με τούτα και μ΄ εκείνα, και δεδομένου μάλιστα ότι θα κατέβουν στις εκλογές τόσα κόμματα που θα μπορούσαν να αντιστοιχεί το καθένα σε κάθε 2.000 κατοίκους –λέμε τώρα-, είναι βέβαιο ότι θα περάσουμε μία περίοδο Χαλοουίν μετά τις πρώτες εκλογές. Από εκεί και πέρα το πώς θα πορευτούμε ως χώρα εξαρτάται από «πόσο τρόμο» θα έχει υποστεί ο κόσμος από την περίοδο του ελληνικού Χαλοουίν. Και αν θα συνεχίσουμε ως χώρα να επιβαίνουμε στο τρενάκι του τρόμου.
Εφημερίδα Απογευματινή
