Μέσα στο τόσα περίεργα περιστατικά που συμβαίνουν σε αυτήν τη χώρα, ώστε να διαψεύδεται κατά κράτος ο Έκο στη διαπίστωσή του ότι δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο, είχαμε και αυτό σε παραλία της Αχαΐας όπου μία μητέρα χαστούκισε το εξάχρονο παιδί της. Το συμβάν το κατήγγειλε στην Αστυνομία μία λουόμενη με αποτέλεσμα να συλληφθούν αρχικώς οι γονείς του παιδιού που στη συνέχεια αφέθησαν ελεύθεροι.
Το περιστατικό αλλά και η αντίδραση του τρίτου προσώπου γεννούν πολλά ερωτήματα. Κανείς βεβαίως δεν είναι υπέρ της βίας και της επίδειξης μάλιστα της σωματικής ισχύος του μεγάλου ανθρώπου απέναντι σε ένα παιδί. Ασφαλώς δε η καταγγέλλουσα που έδειξε τη συγκεκριμένη ευαισθησία δεν θα μπορούσε να ξέρει τι ήταν αυτό που πιθανώς φόβισε τόσο τη μάνα, μιας και το περιστατικό συνέβη μέσα στη θάλασσα, ώστε να εκνευριστεί και να χαστουκίσει το παιδί της, που ασφαλώς με αλησμόνητους πόνους το έφερε στον κόσμο. Πόνους που η καταγγέλλουσα ενδεχομένως να μην έχει νιώσει. Και σε τελευταία ανάλυση, μιας και δεν γνωρίζουμε την κυρία, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω. Το ‘χει άραγε υπ’ όψιν στο πλαίσιο της ακτιβιστικής της πρωτοβουλίας;
Αν λάβουμε υπ’ όψιν την ιστορική πορεία του ανθρώπου και της πολιτισμικής του εξέλιξης θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τη διαφορά μεταξύ της κακοποίησης και της τιμωρίας για παιδαγωγικούς λόγους, που μπορεί να περιλαμβάνει και χειροδικία μιας και ο πόνος αρχαιόθεν αποτελούσε μέσο σωφρονισμού. Είναι και ψυχικά επώδυνο να βλέπεις τη χειροδικία σε βάρος ενός μικρού και ανήμπορου παιδιού, όπως αδιευκρίνιστο για τους γύρω παραμένει το μέγεθος του ψυχικού σθένους και της αντοχής που ένα γονιός έχει προκειμένου να αναθρέψει ένα παιδί, ζώντας μάλιστα με την αγωνία αν κάποια παρέκκλιση του παιδιού του θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Οπότε και η αντίδρασή του μπορεί να υπερβαίνει τα όρια της ψυχραιμίας που θα έπρεπε να δείξει.
Σε συγγενική μου οικογένεια που υπήρξαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, όσο βρίσκονταν εκεί, το ένα τους παιδί ήταν τόσο άτακτο και ανυπάκουο που η μάνα μερικές φορές το… κρεμούσε, απηυδισμένη, ανάποδα (!) από ένα δέντρο του κήπου τους. Ασφαλώς και δεν είναι μέθοδος σωφρονισμού αυτή. Το παιδί αυτό μεγαλώνοντας στην Ελλάδα πλέον, αφού εκδιώχθηκαν από τη Σμύρνη, εξελίχθηκε και σε χαρακτήρα και σε επάγγελμα και ως στοργικός οικογενειάρχης, εξελισσόμενος μάλιστα και σε εργοστασιάρχη. Καθένας μπορεί να βγάλει το συμπέρασμα που θέλει. Όμως αλλού είναι το ζήτημα. Εξελισσόμενοι έχουμε -μέσα από μία υποκριτική αντίληψη του ορθού, την οποία θεμελίωσε κάθε woke ατζέντα- καταφέρει να εμφανιζόμαστε πολιτισμένα άτομα προς τα έξω χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουμε αλλάξει και μέσα μας. Το χειρότερο δε, είναι άλλο. Καταφέρνουμε, αλλάζοντας μεθόδους διαπαιδαγώγησης για να εμφανιζόμαστε πιο πολιτισμένοι, να είμαστε ανεκτικοί μέσα στις οικογένειές μας και κανίβαλοι στους γύρω μας! Το χαστούκι καταγγέλλεται. Η σωρεία νεκρών παιδιών από «δικαιολογημένους» πολέμους;
Εφημερίδα Απογευματινή
