Λίγα πολιτικά πρόσωπα έχουν ασκήσει τόσο διχαστική επιρροή όσο ο Αντώνης Σαμαράς. Από την ίδρυση της Πολιτικής Άνοιξης μέχρι σήμερα η διαδρομή του Μεσσήνιου μοιάζει να διατρέχεται από έναν κοινό παρονομαστή: την πολιτική του «αντί». Αντιθέτως με τα πραγματικά πολιτικά μεγέθη, τα οποία κρίνονται από το όραμα και την παρακαταθήκη τους, η πολιτική ταυτότητα του κ. Σαμαρά οικοδομήθηκε πάνω σε αρνήσεις, συγκρούσεις και στον ετεροπροσδιορισμό του ως πολιτικού σε σχέση πάντοτε με τη σύγκρουση με τον εκάστοτε αντίπαλο.
Το 1993 η αποχώρησή από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αποτέλεσε την πρώτη έκφανση αυτού του μοτίβου. Αντί για δομημένη πρόταση, η Πολιτική Άνοιξη γεννήθηκε μέσα από την προσωπική και ιδεολογική ρήξη, εγκαινιάζοντας μια μεγάλη περίοδο πολιτικής αστάθειας για τη χώρα. Κατά τη διάρκεια της χρεοκοπίας, το «Ζάππειο» και η αντιμνημονιακή ρητορική του απέναντι στην κυβέρνηση Παπανδρέου εκτός από προσπάθεια εργαλειοποίησης ήταν μία ακόμη σφοδρή άρνηση του παρόντος. Σήμερα ο «άλλος», ο «απέναντι» είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του. Μια κυβέρνηση η οποία παρά τα λάθη της κλείνει μέρα με τη μέρα τις πληγές των αλλεπάλληλων κρίσεων και της χρεοκοπίας.
Το πρόβλημα με την πολιτική που κινείται αποκλειστικά με όρους «αντί» είναι ότι με την πάροδο του χρόνου καταλήγει να εγκλωβίζεται στη ρηχότητα προσωπικών αντιπαραθέσεων. Όταν ένας πολιτικός επιλέγει να ορίζεται συγκρουσμένος κάθε φορά, στερείται του χώρου να διαμορφώσει δική του πρόταση για το σήμερα και το αύριο. Οι παρεμβάσεις Σαμαρά, από τη σφοδρή κριτική σε χειρισμούς της κυβέρνησης μέχρι τα χθεσινά βίντεο στο TikTok, ακολουθούν την ίδια πεπατημένη: διαρκής σύγκρουση με πρόσωπα και αποδόμηση του παρόντος χωρίς όραμα για το μέλλον της χώρας.
Ο Αντώνης Σαμαράς, επιλέγοντας την πολιτική του «αντί» ως μόνιμα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, καταλήγει εντέλει να περιχαρακώνεται σε ρόλο «μόνιμου επικριτή». Το όραμα άλλωστε απαιτεί την πολιτική δέσμευση όσων έχουν τη δυνατότητα να συνθέτουν και να δημιουργούν. Το «αντί» αντιθέτως περιορίζεται στη διαφωνία. Και στην πολιτική οι διαφωνίες αν δεν μετουσιωθούν είναι καταδικασμένες να προκαλούν μόνο θόρυβο.
Εφημερίδα Απογευματινή
