Το πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται όσο πλησιάζουμε προς τις επόμενες εκλογές θυμίζει πεδίο διαρκών μετακινήσεων, προσωπικών στρατηγικών και ανοιχτών λογαριασμών. Η Κεντροαριστερά μοιάζει ξανά με έναν χώρο που περισσότερο συζητά για το ποιος θα ηγηθεί και λιγότερο για το πού θέλει να πάει. Και αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά της. Γιατί την ώρα που ένα μέρος της κοινωνίας αναζητά μια πειστική εναλλακτική στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, απέναντί της δεν βλέπει ένα συμπαγές μέτωπο αλλά πολλά κομμάτια που δυσκολεύονται ή ίσως και αδυνατούν να συνυπάρξουν.
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται καιρό τώρα στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αυτό από μόνο του αποτελεί μια σημαντική πολιτική επιστροφή. Τα ποσοστά του εμφανίζουν μια βελτίωση, η εικόνα του είναι σαφώς πιο σταθερή σε σχέση με προηγούμενα χρόνια και ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να παρουσιάσει ένα προφίλ θεσμικής σοβαρότητας. Ωστόσο, η αίσθηση της «εκτόξευσης» δεν υπάρχει. Πιθανότατα επειδή το ίδιο το κόμμα δείχνει να κουβαλά διαφορετικές γραμμές για την επόμενη μέρα της κάλπης. Η επίσημη θέση περί μη συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία ακούγεται καθαρή, αλλά στο παρασκήνιο οι συζητήσεις είναι πιο σύνθετες. Υπάρχουν στελέχη και ψηφοφόροι που θεωρούν αδιανόητη οποιαδήποτε προσέγγιση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όμως υπάρχει και ένα σημαντικό κομμάτι της βάσης που ούτε θέλει να ακούει το όνομα του Αλέξη Τσίπρα.
Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει αποφασισμένος να πατήσει ξανά γερά στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Επιχειρεί να εμφανιστεί πιο ώριμος και πιο ήπιος, γνωρίζοντας ότι χωρίς διείσδυση σε αυτό το ακροατήριο δεν μπορεί να επιστρέψει ως πρωταγωνιστής. Το είχε πετύχει με εντυπωσιακό τρόπο την περίοδο 2012-2015, όταν ουσιαστικά λεηλάτησε εκλογικά το ΠΑΣΟΚ. Όμως σήμερα τα πράγματα δεν μοιάζουν τόσο απλά. Η φρασεολογία του, παρά τις προσπάθειες εξομάλυνσης, θυμίζει συχνά το παρελθόν. Και ίσως ακόμη σημαντικότερο: το κοινό που τον ακολουθεί εξακολουθεί σε επίπεδο προσώπων να είναι περίπου το ίδιο, αριθμητικά όμως αρκετά λιγότερο.
Την ίδια στιγμή, στο κάδρο μπαίνουν μικρότερα κόμματα και πρόσωπα με τις δικές τους φιλοδοξίες. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι μάλλον απίθανο να μπορούσαν να συνυπάρξουν πολιτικά με τον κ. Τσίπρα, ενώ πρόσωπα όπως, η Λούκα Κατσέλη ή ο Νίκος Κοτζιάς κινούνται σε μια γκρίζα ζώνη χωρίς να είναι σαφές ούτε αν θέλουν ούτε αν τελικά τους θέλει πραγματικά ο ίδιος. Παράλληλα, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα για τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη που ο πρώην πρωθυπουργός μοιάζει να θεωρεί πολιτικό βάρος. O ήδη διαγραμμένος Παύλος Πολάκης, ο Νίκος Παππάς, η Ρένα Δούρου κάθε άλλο παρά αμελητέες πολιτικές ποσότητες είναι.
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: μπορούν όλοι αυτοί να συνεργαστούν για να κερδίσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Και αν ναι, ποιος θα κάνει πίσω; Ο Ανδρουλάκης ή ο Τσίπρας; Και κυρίως, θα ακολουθήσουν οι ψηφοφόροι μια πιθανή συμφωνία κορυφής ή θα τη δουν σαν έναν ακόμη πολιτικό συμβιβασμό χωρίς ουσία;
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με σημαντική φθορά, λάθη και αστοχίες, παρά το αναμφισβήτητο έργο της, θα δυσκολευτεί να βρει συμμάχους την επόμενη μέρα. Όμως η απέναντι πλευρά δείχνει να έχει ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα: περισσότερες προσωπικές συγκρούσεις, βαθύτερες πολιτικές αντιθέσεις και λιγότερη εμπιστοσύνη μεταξύ των πρωταγωνιστών της. Και όλα αυτά σε μια περίοδο όπου η αυτοδυναμία μοιάζει άπιαστο όνειρο για όλους.
Η χώρα φαίνεται να μπαίνει σε μια πολιτικά θυελλώδη περίοδο. Και ίσως το πιο ενδιαφέρον δεν θα είναι μόνο ποιος θα κερδίσει, αλλά ποιος τελικά θα αντέξει να συνυπάρξει με ποιον όταν τελειώσουν οι κάλπες.
Εφημερίδα Απογευματινή
