Ενόψει της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ την ερχόμενη εβδομάδα στην Άγκυρα η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα γνώριμο σκηνικό. Ο ένας μετά τον άλλον αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και αρχηγοί κυβερνήσεων, επιδίδονται σε μία πλειοδοσία εκθειασμού της Τουρκίας για τον «στρατηγικό της ρόλο», τη «στρατιωτική ισχύ», τη «συμβολή της» σε κάθε δυτικό σχεδιασμό την «αξιοπιστία της»(!) ως συμμάχου.
Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις της Ύπατης Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφάλειας, Κάγια Κάλας, και του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, οι οποίοι χαρακτήρισαν την Τουρκία «κρίσιμο στρατηγικό εταίρο», «πυλώνα της ασφάλειας της Συμμαχίας», «τη δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ», με «πολύ ισχυρή αμυντική βιομηχανία», ενώ ο Ρούτε έκανε λόγο για «επανάσταση» της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και για έναν σύμμαχο από τον οποίο «μπορούμε να μάθουμε πολλά».
Πρόκειται για τον ορισμό της υποκρισίας αλλά και της παράνοιας με δεδομένο ότι η Τουρκία είναι ο κατ’ εξοχήν υπονομευτικός παράγων σε κάθε δυτικό σχέδιο είτε των Ηνωμένων Πολιτειών είτε της Ευρώπης είτε συνδυαστικά. Λειτουργώντας μονίμως με όρους εκβιασμού, διάβρωσης της δυτικής ισχύος, απολύτως εχθρικά είτε ανοιχτά είτε κεκαλυμμένα αναλόγως της συγκυρίας, ως μπροστινός πότε της Ρωσίας και πότε της Κίνας, υποστηρικτής ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων, σύμμαχος των εμβληματικών ορκισμένων εχθρών της Δύσης όπως το Ιράν, αντιμετωπίζεται με… συγκατάβαση και συμπάθεια. Η στρατηγική μυωπία της Δύσης την ωθεί στο επαναλαμβανόμενο λάθος να δίνει στην Τουρκία τους μοχλούς τους οποίους στη συνέχεια χρησιμοποιεί για να την εκβιάζει προκειμένου να πάρει ανταλλάγματα τα οποία και αυτά εργαλειοποιεί εις βάρος των δυτικών συμφερόντων.
Σε φωτεινά διαλείμματα η αμερικανική πολιτική συνειδητοποιεί την πραγματικότητα και λαμβάνει μέτρα για τον περιορισμό της Τουρκίας και τη μείωση της έκθεσης των ΗΠΑ σε αυτήν ώστε να ελαχιστοποιεί τη δυνατότητά της να εκβιάζει. Όπως έγινε με την Αλεξανδρούπολη για την παράκαμψη των Στενών, την εξαίρεση της Τουρκίας από τον σχεδιασμό του διαδρόμου IMEC, τη δημιουργία του 3+1.
Σε ό,τι αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση όπου η στρατηγική σύγχυση είναι χειρότερη. Επίσης υπάρχουν παλινωδίες με τους Ευρωπαίους συχνά να διολισθαίνουν σε χυδαία εγκατάλειψη κάθε προσχήματος όχι μόνο έναντι της Ελλάδος αλλά και σε ό,τι αφορά στο συνολικό ευρωπαϊκό αξιακό και στρατηγικό πλαίσιο. Με αφορμή το σχέδιο επανεξοπλισμού της Ευρώπης και την κρίση με τη Ρωσία ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παραβλέποντας τον πραγματικό χαρακτήρα της Τουρκίας επιχειρούν να την εντάξουν στον πυρήνα του ευρωπαϊκού αμυντικού σχεδιασμού προσφέροντας της εξοπλιστικές συμφωνίες.
Είναι τόσο κοντόφθαλμη η προσέγγισή τους που θεωρούν ότι Τουρκία λόγω της αμυντικής βιομηχανίας της μπορεί να αποτελέσει βοήθεια και αντίβαρο στη ρωσική απειλή. Η χώρα η οποία, όταν δεν κατέληξαν οι συνομιλίες με τους Αμερικανούς για τους Patriot προχώρησε σε συμφωνία για να αγοράσει κινεζικό αντιαεροπορικό σύστημα (το οποίο ακύρωσε υπό την πίεση του ΝΑΤΟ) και όταν δεν κατέληξε με τους Ευρωπαίους για το αντίστοιχο ευρωπαϊκό SAMP/Τ αγόρασε τους S-400, θεωρείται αξιόπιστος σύμμαχος…
Αυτό και μόνο είναι ενδεικτικό για το στρατηγικό vertigo στο οποίο έχει περιέλθει η Δύση.
Εφημερίδα Απογευματινή
