Κρίνοντας ως φίλαθλος και όχι ως αθλητικός συντάκτης, θεωρώ ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι από τα χειρότερα που έχουμε δει, από πλευράς ποιότητας. Όταν λ.χ. ένας παίκτης 39 ετών προκαλεί τον θαυμασμό -και δικαιολογημένα-, μπορούμε εύλογα να πούμε ότι η δική του υπεροχή αναδεικνύει τις μειονεξίες των άλλων. Ασφαλώς και υπάρχουν ταλέντα και ταλεντάκια στις εθνικές ομάδες που μετέχουν, πλην όμως από τους πολλούς αγώνες στους οποίους έχουν συμμετάσχει με τις ομάδες τους -διότι αύξησαν τις διεθνείς διοργανώσεις για λόγους εμπορικούς και εισπρακτικούς- είναι κυριολεκτικώς καταπονημένοι ή ξεζουμισμένοι.
Έχοντας οι παλαιότεροι την τύχη να παρακολουθήσουν έναν Πελέ και έναν Γκαρίντσα, έναν Φακέτι και έναν Μαλντίνι, έναν Μπουφόν και έναν Ζιντάν και έναν Τιγκανά, για να αναφέρουμε ενδεικτικά μόνο ορισμένους, αλλά και την ομάδα τους ως σύνολο, αναπόφευκτα κάνουν σχετικές συγκρίσεις και αξιολογήσεις σε σχέση με το σημερινό θέαμα.
Μπορεί λοιπόν σε γενικές γραμμές να βλέπεις την περισσότερη ώρα μέτριο έως κακό ποδόσφαιρο, αλλά το περίεργο είναι ότι σχεδόν όλοι αυτοί οι αγώνες της πληθώρας των ομάδων, που δεν θα έπρεπε να είναι τόσο πολλές, έχουν και ένα ενδιαφέρον κάποια στιγμή, κάτι σαν θρίλερ. Όλο και κάτι θα συμβεί κυριολεκτικώς την τελευταία στιγμή, είτε από τύχη είτε λόγω κάποιου ταλαντούχου παίκτη και εκεί που χασμουριέσαι, ξυπνάς. Προφανώς δε, δεν είναι τυχαίο ότι σε κορυφαίους παίκτες της διοργάνωσης αναδεικνύονται οι τερματοφύλακες, παρά την ηλικία τους, καθώς οι περισσότεροι εξ αυτών δεν είναι και… τζόβενα.
Ένα ερώτημα που θα έχει ίσως κάποια στιγμή την ιστορική του σημασία είναι τι θα μας έχει μείνει από αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ασφαλώς οι στιγμές θρίλερ της τελευταίας στιγμής, όταν τα πάντα θα ανατρέπονται μερικά δευτερόλεπτα πριν λήξει ο αγώνας! Είναι τα δευτερόλεπτα εκείνα που διαγράφουν κυριολεκτικά από τη μνήμη την προηγηθείσα διάρκεια του αγώνα και τα όσα έχουν συμβεί σε αυτόν, που δεν είναι βεβαίως και αξιομνημόνευτα. Τόσο ασήμαντα, ώστε εκτός από τις ανατροπές της τελευταίας στιγμής, όπως είπαμε, να μείνει στη μνήμη των φιλάθλων απανταχού της γης η παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου για μία κόκκινη κάρτα.
Είναι κρίμα πάντως να εξελίσσεται σταδιακά το δημοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο, με τις συγκινήσεις του και τη διαπαιδαγωγική ακόμη επίδρασή του, σε πανηγυράκι. Ο Αλμπέρ Καμί, περίφημος Γάλλος, αλγερινής καταγωγής, συγγραφέας και νομπελίστας, είχε πει ότι τα λίγα που ήξερε για την ανθρώπινη ηθική τα είχε μάθει στα γήπεδα ποδοσφαίρου, καθώς ο ίδιος έπαιζε στη θέση του τερματοφύλακα. Γι’ αυτόν το ποδόσφαιρο ήταν κάτι σαν σχολείο, που τα «μαθήματά» του συνιστούσαν ένα είδος φιλοσοφίας της ζωής.
Αν μπορούν να αντληθούν μαθήματα και από αυτό που παρακολουθούμε σήμερα, θα είναι κέρδος. Όχι πάντως η προεδρική παρέμβαση, που κι αυτό είναι ένα δείγμα τού τι πρέπει να αποφεύγουμε…
Εφημερίδα Απογευματινή
